W jedynym Karmelu w Autonomii Palestyńskiej mieszka kilka mniszek
z Polski. Zapraszamy do wspólnych odwiedzin wspólnoty Karmelu
Dzieciątka Jezus w Betlejem.
Fundacja w Betlejem
20 sierpnia 1875 roku dziesięć karmelitanek opuściło
klasztor w Pau we Francji, aby założyć karmel w Betlejem. W podróży
siostrom towarzyszyła Berthe Dartigaux, która finansowała całe
przedsięwzięcie. W 1879 roku powróciła ona na stałe do Betlejem, aby
dzielić życie wspólnoty. Duszą grupy była jednak siostra Maria od
Jezusa Ukrzyżowanego (Mariam Baouardy). Choć ta prosta mniszka z
Galilei nazywała siebie samą "małym nic", Bóg obdarzył ją niezwykłymi
darami duchowymi: stygmatami, zdolnością wnikania w przyszłość,
objawieniami, ekstazami i lewitacjami. Mariam, kierując się głosem
Bożym, wskazała, że przyszły karmel ma zostaać wzniesiony na Wzgórzu
Dawidowym, położonym naprzeciwko Wzgórza Narodzenia Pańskiego.

Pierwszy kamień pod budowę karmelu betlejemskiego został położony 24
marca 1876 roku. Wspólnota żyła w tym czasie w prowizorycznym domu
zakonnym w pobliżu Bazyliki. Jeszcze przed ukończeniem prac
budowlanych, 21 listopada 1876 roku siostry przeniosły się do nowego
karmelu. 26 sierpnia 1878 roku zmarła bł. Maria od Jezusa
Ukrzyżowanego.
Wznoszenie kościoła rozpoczęto w 1888 roku, a jego uroczyste
błogosławieństwo miało miejsce 9 listopada 1892 roku. Świątynia, jak o
tym wymownie świadczą witraże, jest dedykowana św. Józefowi.
Ołtarz główny, zgodnie z wolą bł. Mariam, znajduje się nad
"grotą Dawida", w której młody pasterz miał otrzymać z rąk Samuela
namaszczenie na króla.
Karmelitanki w Betlejem
Mariam chciała, aby przeznaczeniem naszego klasztoru było
kontemplowanie tajemnicy Wcielenia, ubóstwa i dziecięctwa Jezusa, który
pragnie uczynić nas umiłowanymi dziećmi Bożymi. Wznosząc karmel
betlejemski w formie wieży na Wzgórzu Dawidowym, "Mała Arabka" stawia
przed nasze oczy całą historię biblijną, w którą wpisał się swoim
Wcieleniem Syn Boży.

Z klasztoru można podziwiać w oddali góry Moabu, wraz z historią
Rut i Noemi, z Górą Nebo i Mojżeszem. Niedaleko rozciąga się dolina
Jordanu i Morza Martwego. W pobliżu leży Jerozolima. Jak nigdzie
indziej zatem można przeżywać tutaj wielkie dzieła historii zbawienia,
przez którą Bóg wszedł w nasze człowieczeństwo. Być karmelitanką w
Betlejem, oznacza przyjąć w modlitwie całe to dziedzictwo, aby mogło on
przynieść swoje owoce na tej ziemi rozdarć i nadziei. Oznacza to także,
wejść w tajemnicę ubóstwa i duchowego dziecięctwa, aby w Chrystusie
stać się "domem pokoju i radości". Oznacza wreszcie - w mieście, w
którym znajduje się grób Racheli i w którym dźwięk dzwonów miesza się z
głosami muezinów nawołujących do modlitwy - oddanie się sprawie
pojednania i pokoju.
Emaus
W 1878 roku, w trakcie podróży do Nazaretu, mającej na celu utworzenie

karmelu
w tym mieście, bł. Mariam wskazała miejsce, w którym Jezus miał łamać
chleb z uczniami z Emaus. Teren został zakupiony przez Berthę Dartigaux
jako własność karmelu w Betlejem.
Przeprowadzone później w tym miejscu badania archeologiczne
wykazały, że jest ono miejscem biblijnym, znanym od czasów
machabejskich. W III wieku miejscowość przyjęła nazwę Emaus Nikopolis i
nieco później stała się siedzibą biskupstwa.
Liczne pozostałości z okresu bizantyjskiego (IV-VII wiek), w
szczególności dwa następujące po sobie kościoły i baptysterium w formie
krzyża, świadczą, że Emaus Nikopolis było w tym okresie ważnym miejscem
pielgrzymkowym. Podczas ekspansji arabskiej miejscowość przyjęła nazwę
Amwas.
Oto jeszcze jeden wielki motyw naszej karmelitańskiej
modlitwy, a zwłaszcza przeżywania naszej codziennej Mszy Świętej:
Dziecię Jezus złożone w żłobku w Betlejem ("dom chleba") - Jezus
zmartwychwstały, "wyjaśniający Pisma i łamiący chleb z uczniami w
Emaus". W Eucharystii ten sam Jezus zbliża się do nas i zaprasza, aby
żyć Jego Życiem i promieniować nim nawet pośród największej nocy.
Karmel dzisiaj
W Roku Jubileuszowym 2000, Patriarcha Kościoła Jerozolimskiego
Michel Sabbah zwrócił się do Sióstr Karmelitanek w Dysie koło Lublina z
prośbą o pomoc w refundacji, odnowieniu Karmelu w Betlejem. Dziś
kontynuujemy rozpoczęte wtedy dzieło, żyjąc w międzynarodowej
wspólnocie jedynego karmelu w Autonomii Palestyńskiej.
Rozkład dnia
W naszym planie dnia staramy się łączyć życie eremickie z życiem
wspólnotowym: 6.00 - modlitwa; 7.00 - jutrznia, Eucharystia i poranna
godzina środkowa (tercja), praca; 12.00 - seksta, obiad, rekreacja i
nona; 15.00 - praca; 16.00 - czytanie duchowe; 17.00 - nieszpory; 17.30
- modlitwa; 18.30 - godzina czytań; 19.00 - kolacja, rekreacja; 20.30 -
kompleta, różaniec.
Poniżej zamieszczamy kilka zdjęć z życia wspólnoty: