Nowy Rok

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki

I CZYTANIE

(Lb 6,22-27)

Pan mówił do Mojżesza tymi słowami: Powiedz Aaronowi i jego synom: tak oto macie błogosławić Izraelitom. Powiecie im: Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem. Tak będą wzywać imienia mojego nad Izraelitami, a Ja im będę błogosławił.

PSALM

(Ps 67,2-3.5.8)

REFREN: Bóg miłosierny niech nam błogosławi

Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi;

niech nam ukaże pogodne oblicze.

Aby na ziemi znano Jego drogę,

Jego zbawienie wśród wszystkich narodów.

Niech się narody cieszą i weselą,

że rządzisz ludami sprawiedliwie,

i kierujesz narodami na ziemi.

Niechaj nam Bóg błogosławi,

niech się Go boją wszystkie krańce ziemi.

II CZYTANIE

(Ga 4,4-7)

Gdy nadeszła pełnia czasu, Bóg zesłał swojego Syna, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo. Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze! A zatem nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem. Jeżeli zaś synem, to i dziedzicem z woli Bożej.

EWANGELIA

(Łk 2,16-21)

Pasterze pośpiesznie udali się do Betlejem i znaleźli Maryję, Józefa i Niemowlę, leżące w żłobie. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli o tym, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. A wszyscy, którzy to słyszeli, dziwili się temu, co im pasterze opowiadali. Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu. A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to było powiedziane. Gdy nadszedł dzień ósmy i należało obrzezać Dziecię, nadano Mu imię Jezus, którym Je nazwał anioł, zanim się poczęło w łonie [Matki].

ROZWAŻANIE

"Jego sposób bycia Bogiem stawia pod krytykę nasz sposób bycia człowiekiem" /Benedykt XVI/

Rodzi się zatem pytanie jaki jest ten sposób bycia Boga. I pewnie każdy z nas mógłby ukazać odrębny Boży przymiot, który jest dla niego istotny. Jednak wydaje się, że kontekst wypowiedzianych papieskich słów – kontekst Bożego Narodzenia, tajemnicy Wcielenia podpowiada dosyć wyraźnie, że chodzi o ubóstwo. 

Bóg Wszechmogący staje się dzieckiem i prosi o pomoc i opiekę. Nie obmyśla w żłóbku swoich przypowieści, nie kreśli w nim harmonogramu zajęć, planu swojego życia z rozpisaniem na 30 lat w Nazarecie i na 3 działalności publicznej. 

"Jak ubogo narodzony płacze w stajni położony" – śpiewamy, Bóg w swoim ubóstwie uczy nas czegoś najbardziej podstawowego: życia, prawdziwego życia, pięknego swoją godnością  a nie tytułami naukowymi, czy zdziałanymi osiągnięciami. Często prowadzimy w sobie tak wiele tych wewnętrznych monologów, rozbujałe refleksje nad swoim życiem, nad tym co zrobiłem w minionym roku a co czeka mnie w następnym, że nie mamy czasu na samo życie, na tę chwilę jedyną – jak mówi św. Terenia. 

Trzeba nam dostrzec cud życia, w samym sednie, w jego darmowości, czyli w ubóstwie, jest to najlepszy sposób przeciwko oschłości i nudzie – tej strasznej parze współczesnych pokus. Zobaczyć życie w jego prostocie, dzień po dniu, w jego rytmie: dzieciństwo, młodość, dojrzałość, starzenie się, wiosna, lato, jesień, zima, dzień i noc…. Praca i wypoczynek, czas modlitwy i zajmowania się gośćmi. Są potrawy, które lubię i te, które są okazją do umartwienia mojego smaku… Wielka sztuka życia prostego i godnego, które potrafi powiedzieć, że coś lubi, i za to podziękować Bogu, i potrafi odmówić sobie, wyrzec się czegoś z miłości do Niego…

Żyć pełnią życia to nie szukanie fajerwerków w życiu duchowym. Jakże często chciałoby się sięgnąć w nim gwiazd a tu do dyspozycji zamiast promu kosmicznego jest jedynie drabina, a może Bogu chodzi o to, by sięgając z tej drabiny przemyć okna mojego pokoju i zobaczyć nieco czystsze niebo. A może w życiu chodzi o to by dokończyć swoje obowiązki, a nie wyszukiwać sobie nowych atrakcyjniejszych…